WERKEN IN HET BUITENLAND

Ik was 25 en wilde graag naar het buitenland. Ik besloot te gaan werken in Dublin. Met Ierland in mijn hart keerde ik anderhalf jaar later terug naar Nederland. Vele ervaringen rijker, positief en negatief. Ik had prachtige herinneringen aan de stad, aan Ierland en de mensen die ik leerde kennen, maar ik was vooral fysiek en emotioneel uitgeput.
Wil jij ook reizen? Doe het vooral *wel* maar weet met wie je weggaat!! #kenjezelf

Werk vinden was easy! Ik vond een baan in een call center van een internationaal bedrijf wat kopieermachines verkoopt. Geweldig! Met een gemiddelde leeftijd van 23 jaar en collega’s uit vele Europese landen was het een leuk jong bedrijf om voor te werken.

Woonruimte was zo gevonden, op de het prikbord in de ‘break room’ hingen briefjes van collega’s die ‘roommates’ zochten. Wekelijks waren er house warming party’s of leaving party’s. Er werden onderling tips uitgewisseld over pubs waar je vooral een keer naartoe moest gaan en tips over de leukste plekjes voor weekend trips. Werken, socializen en reizen tegelijk, het kon niet op.

Een half jaar later begon ik tijdens het werk last te krijgen van mijn arm, nek en schouders. De hele dag achter de computer data verwerken begon zijn tol te eisen. Ik kwam terecht bij de bedrijfsarts om te checken of ik misschien een muisarm had. Ze gaf mij oefeningen mee en wilde mij na een tijdje nog eens terug zien.

Ik werd vaste klant bij de bedrijfsarts. Mijn handen voelden doof en mijn armen tintelden of sliepen. Ik verloor kracht in mijn handen, liet continue mijn sleutels vallen, een flesje water opendraaien was bijna onmogelijk. Ik kon mijn armen niet langer dan 7 seconden in de lucht houden (de bedrijfsarts had een stopwatch). En sja…, hoe was je dan je haren he?! Bezoek aan de fysio was hard nodig.

“You make my job too easy”, grapte de fysio. Hij zou mijn nek ‘kraken’ maar hoefde geen vinger uit te steken, bij mij kraakte alles vanzelf al. Kortom fysiek ging het niet goed. Ik had RSI.

Ik had ook een werkgever. Een werkgever die bleef ontkennen dat mijn klachten werk gerelateerd waren. Het lag aan mij, niet aan het werk. Ik had een ‘popular disease’ werd mij vertelt, ik had wat gelezen en nu opeens klachten. Ik moest maar Guinness gaan drinken, want “Guinness is good for you” zoals de slogan luidt.

Ik was er echt kapot van! Het werd nog erger. Op een dag ontving ik een brief van een man die ik nog nooit ontmoet had. In de brief stond dat mijn contract beëindigt werd, omdat ik niet langer in staat was mijn werk te doen. Ik was echt boos, verontwaardigt en verdrietig vooral verdrietig! Ik sprak met mijn familie in Nederland. Ik kreeg lieve bemoedigende woorden van vrienden in Ierland. Het deed mij goed.

Ik raapte mijn moed bij elkaar en ging naar een advocaat die gespecialiseerd was in cases zoals de mijne. Ik was bloednerveus, wat zou zij zeggen van mijn case? Ik overhandigde mijn papieren, waaronder mijn contract. “Je wilt het serieus opnemen tegen zo’n groot bedrijf? Was dit je salaris, dat is wel weinig he?” vroeg ze. “En je hebt nu geen werk? Hoe kan je mij dan ooit betalen?”

Een kwartier later stond ik weer buiten, 60 Ierse pond lichter voor het consult, ik voelde mij gekleineerd, arm en afgewezen. Ik voelde mij ‘lower’ dan ooit tevoren.
Fysiek en emotioneel.

Ik moest herstellen. De hulp die ik nodig had kon ik in Ierland helaas niet vinden. Met een zwaar hart liet ik mijn vriend en mijn Ierse thuis achter, en ging terug naar Nederland.

Hoe had het zover kunnen komen? Ik heb het me in die tijd vaak afgevraagd.

Inmiddels heb ik veel geleerd over onbewuste drijfveren, en ken ik mijzelf goed. Ik heb door wat ik altijd op de automatische piloot heb gedaan.

Nu ik met mijn nieuwe bewustzijn terug kijk naar het verleden, begrijp ik de keuzes die ik maakte, hoe het zover gekomen is. Maar het is ook pijnlijk om te constateren hoeveel mijn automatische gedrag mij gekost heeft. Ik had de realiteit niet kunnen voorkomen, maar ik had wel anders met de situatie om kunnen gaan. Ik had mezelf veel pijn kunnen besparen, als ik in die tijd mezelf beter had begrepen.

Wil jij werken in het buitenland? Ik kan het je aanraden, het is fantastisch om een nieuwe omgeving te ontdekken! Nieuwe collega’s te hebben en nieuwe vrienden te maken. Maar zorg ervoor dat je heel goed weet met wie je weggaat, dan houd je het zo plezierig mogelijk.
Weet waarom je doet wat je doet! Ontdek de motivatie achter je gedrag.

Op 17 november geef ik een workshop “ontdek jouw onbewuste drijfveren“. Is dit iets voor jou meld je dan snel aan want vol=vol.

Christy

 

 

 

 

 


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s